Dit sacrament van de ziekenzalving is een aangrijpend gebeuren voor de zieke en de aanwezige familie. Het geeft hulp en steun, het versterkt tegen de angst voor de dood; het helpt om het lijden en de realiteit moedig te aanvaarden. Heel dikwijls geeft het rust, voelt men zich gedragen door Gods barmhartigheid en brengt het een diepe band van verbondenheid en verzoening met God en de aanwezigen.

In het sacrament van de ziekenzalving bidden we om kracht voor wie ernstig ziek is. Omringd door vrienden en familie, door samen te bidden en met zegenende gebaren nabij te zijn, ontvangt men het sacrament. De zieke voelt zich dan gesteund omdat de ziekte niet meer alleen moet dragen worden: vrienden helpen dragen, en ook God helpt met Zijn genade.

Door de gebaren van handoplegging en zalving wil de priester aan die zieke mens Gods nabijheid tastbaar maken. De priester brengt de Heilige olie aan op het voorhoofd en op de handen met de woorden: “Moge onze Heer Jezus Christus door deze heilige zalving en door Zijn liefdevolle barmhartigheid u bijstaan met de genade van Zijn Heilige Geest. Moge Hij u van zonden bevrijden, u heil brengen en verlichting geven”. Ook de aanwezigen raken de zieke mens met een kruisje, een zoen, een intense omarming. Het concretiseert de verbondenheid van de zieke met God en de medemens.

De ziekenzalving is niet alleen bedoeld voor de stervenden, maar ook voor zwaar- en langdurig zieken en hoogbejaarden of bij een zware operatie. De ziekenzalving, vroeger als het sacrament van de stervenden beschouwd, werd uitdrukkelijk geherwaardeerd als sacrament van de zieken. Mensen die ernstig ziek zijn of zich door hun hoge leeftijd in hun bestaan bedreigd voelen, kunnen daarom vragen het sacrament van de ziekenzalving te ontvangen.

Zou het niet een goede stap zijn om op onze parochie de zieken en bejaarden de gelegenheid te geven om elk jaar de ziekenzalving te laten ontvangen?